حاكم در المستدرك (336/3) از واقدى روايت نموده، كه گفت: ابودرداء آن چنان كه گفته مى‏شود، آخرين فرد خانواده‏اش بوده كه اسلام آورده است.

وى هميشه با يك بت خود كه دستمالى را بر وى آويخته بود سروكار داشت. عبداللَّه بن رواحه (رض)او را به اسلام دعوت مى‏نمود، ولى او ابا مى‏ورزيد. عبداللَّه بن رواحه كه قبل از اسلام و در زمان جاهليت برادر وى بود، نزدش مى‏آمد.

هنگامى كه ديد از خانه‏اش بيرون رفته، داخل خانه‏اش شد، و باشتاب از همسر ابودرداء كه سر خود را شانه مى‏كرد پرسيد: ابودرداء كجاست؟ پاسخ داد: برادرت چند لحظه قبل بيرون رفت. عبداللَّه بن رواحه داخل همان اتاقى شد كه بت در آن قرار داشت،وتيشه‏اى را نيز با خود داشت، بت را پايين آورد و با تيشه‏اى كه در دستش بود آن را قطعه‏قطعه نمود، و در وقت خرد كردن آن رجزى را مى‏خواند، كه همه اسم‏هاى شياطين در آن وجود داشت، و مى‏گفت: هر آنچه كه با خداوند (به عنوان شريك) خوانده مى‏شود، باطل است.

 پس از آن بيرون رفت و همسر ابودرداء صداى تيشه را كه آن بت را مى‏زد، شنيده گفت: اى ابن رواحه مرا هلاك ساختى!! عبداللَّه به همان صورت بدون هيچ حادثه‏اى بيرون آمد و ابودرداء به منزل خود آمده، داخل شد ديد كه خانمش نشسته و از ترس وى گريه مى‏كند. پرسيد: تو را چه شده است؟ پاسخ داد: برادرت عبداللَّه بن رواحه نزد من آمد و اين حالتى را كه مى‏بينى انجام داد.